Περί Μαραντόνα και άλλων δαιμονίων...

Στο άρθρο του στη SportDay ο Αντώνης Καρπετόπουλος δημοσιεύει μια επιστολή
του αναγνώστη Αντώνη Οικονόμου, ο οποίος εξηγεί για ποιο λόγο η Αργεντινή απέτυχε και ο Μαραντόνα δεν είναι καλός προπονητής. Επειδή έχουμε συνηθίσει να φτάνουμε σε αφορισμούς, χωρίς να υπάρχουν επιχειρήματα, σας παραθέτω την επιστολή. Εξάλλου μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε η δεύτερη διαπίστωση!
«Ο Μουρίνιο είχε "δείξει" πώς, αποκόβοντας τον Λίο από τον Τσάβι, σπας την Μπάρτσα στα δύο. Οι Γερμανοί κατάφεραν εύκολα να βγάλουν εκτός παιχνιδιού τον μοναχικό ήρωα Μέσι που δεν είχε κανέναν πίσω του να τρέχει για λογαριασμό του. Μπορεί οι αθλητικοκριτικοί να έχουν παρασύρει πολλούς (του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου) στην υπερβολική ανάδειξη του ρόλου των προπονητών, αλλά η παντελής απουσία τους προ και κατά τη διάρκεια ενός αγώνα δεν τους γλιτώνει και από ευθύνες! Ο Μαραντόνα δεν παρέσυρε απλώς την Αργεντινή στην κατάπτυστη ομαδική εμφάνιση και την ποδοσφαιρική καταστροφή. Ηταν και ο μεγάλος υπεύθυνος όσον αφορά την ατομική απόδοση του Μέσι για τρεις λόγους:

1. Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι οι μεγάλοι παίκτες δεν γίνονται σχεδόν ποτέ μεγάλοι προπονητές. Κι αυτό συμβαίνει κυρίως με τους επιθετικούς. Που εκτός απ' όλα τα άλλα (δόξα και χρήματα στην ποδοσφαιρική τους καριέρα, εθισμός στο όλοι οι άλλοι να παίζουν εν τέλει γι' αυτούς κ.ά.) έχουν και το εξής μεγάλο μειονέκτημα ως προς τις παραστάσεις τους: παίζουν συνήθως βλέποντας μόνον το ένα τρίτο του γηπέδου και κοιτώντας προς μία κατεύθυνση. Αυτή η μονομέρεια, αυτή η αναπηρία τούς συνοδεύει βασανιστικά σε όλη τη μετέπειτα προπονητική τους καριέρα.

2. Η στόφα του ηγέτη ούτε διδάσκεται ούτε εκπορεύεται από τον Θεό για να συναντήσει τον ευλογημένο. Πόσω μάλλον που αυτός ο ευλογημένος Μέσι φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού πως αυτόν τον ρόλο ούτε τον γουστάρει ούτε θέλει να τον "μάθει".

3. Και το κυριότερο. Οταν ο "θεός", που τον έχουμε απολαύσει σαν παίκτη και σαν ηγέτη, επιζητεί ψυχοπαθολογικά τη μετενσάρκωσή του για να συνεχιστεί ο δικός του αποκλειστικά μύθος επιτυγχάνει το ακριβώς αντίθετο: να εκθέσει ανεπανόρθωτα έναν απρόθυμο να παίξει αυτόν τον ρόλο άνθρωπο.

Ισως βεβαίως αυτό τελικά να επεδίωκε το πειραγμένο, ούτως ή άλλως, ασυνείδητο του Ντιέγκο: τη συνέχιση του μύθου του όχι διά της ενσαρκώσεώς του σε κάποιον άλλον, αλλά διά της χειροπιαστής αποδείξεως ότι αυτός είναι και παραμένει ο μοναδικός και αξεπέραστος ΘΕΟΣ».

Σ.Χ.